Dean Koontz
"Wielkie małe życie. Wspomnienia o radosnym psie"
Wydawnictwo: W.A.B.
ISBN: 978-83-7414-773-6
Data wydania: 2010
Miejsce wydania: Warszawa
Tytuł oryginału: A Big Little Life. A Memoir of a Joyful Dog.
Tutaj była fajna i w miarę treściwa recenzja książki Koontza. Niestety przepadła przez mój głupi błąd :( W skrócie napiszę więc to co najważniejsze.
Koontz w książce otwiera przed czytelnikami drzwi, których wcześniej nie chciał nawet uchylać. Przy okazji opisu historii pewnego wyjątkowego psa o imieniu Trixie, pisarz opowiada o swoim życiu, poglądach i rodzinie. Zaprasza nas do swojego świata. Szczerze mówiąc bardzo spodobało mi się to, co tam zastałam. Koontz wydaje się być niesamowicie ciepłym i dobrym człowiekiem. Każdy kto kocha zwierzęta w takim stopniu, musi być taki.
Historia o goldence Trixie jest wyjątkowa. Wzrusza, wzbudza śmiech i skłania do refleksji nad tym, jakimi wspaniałymi przyjaciółmi są psy. To wspaniała książka dla każdego, kto kocha psy. Dzięki temu utworowi dowiedziałam się dlaczego Koontz w innych swoich dziełach tak doskonale radzi sobie z opisem postaci zwierząt. Są one pełne głębi i charakteru, zupełnie jak pierwowzór - Trixie. Bardzo zachęcam Was do przeczytania tej książki - nie dajcie się zmylić nieciekawej i wyglądającej na przedpotopową okładce - środek Was oczaruje.
Moja ocena to 10!
O mnie
- Horror Princess
- Czytaj to co piszę, ja kryję się za słowami.
"Dużo Szaleństwa, więcej Grzechu" E.A. Poe
"Jeśli cnotliwą postać może przybrać diabeł, no, to panowie, macie go przed sobą." John Webster
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Koontz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Koontz. Pokaż wszystkie posty
piątek, 8 lutego 2013
środa, 26 grudnia 2012
Przepis na koniec świata według Koontza
Dean Koontz
"Apokalipsa"
Wydawnictwo: Albatros
ISBN: 83-7359-315-2
Data wydania: 2006
Miejsce wydania: Warszawa
Tytuł oryginału: The Taking
Książki tego autora mają wady, ocierają się o grafomanię, często są bardzo mało wiarygodne, czasem zbyt dużo w nich wątków, ale zazwyczaj mają w sobie " TO coś". Tak jest i z tym utworem. Patrząc na poruszającą wyobraźnię okładkę i czytając tekst z tyłu odniosłam wrażenie, że ten utwór może być świetny. Historia zaczyna się bardzo klimatycznie, zapowiada się dobry horror. Później jest troszkę gorzej - autor od wielu lat korzysta z takich samych schematów, na których podstawie buduje akcję oraz charaktery postaci. Poznajemy główną bohaterkę, która jest bardzo podobna do innych kobiet z książek Koontz'a. Moly jest dobra, wrażliwa, opiekuńcza, niezwykła i skromna. Ma za sobą traumatyczną przeszłość. Pozostaje ona w niemalże nieskazitelnym związku ze swoim mężem Neilem, który jest byłym zakonnikiem czy też księdzem. Niestety to też wpisuje się w schemat z jakiego często korzysta Koontz. Później pojawiają się kolejne znane uważnym czytelnikom elementy: pies jako wyjątkowe stworzenie, pomagające człowiekowi, obdarzone niezwykłą mocą; nieznany wróg, który zagraża ludziom; izolacja od świata itd. Korzystanie z tych samych wzorów jest męczące dla czytelnika, chociaż za pewne ciężko uniknąć powtarzania się, gdy ma się na koncie grubo ponad 100 powieści, opowiadań i innych utworów. Jeżeli chodzi zaś o wątek końca świata, Koontz przedstawił go na dosyć oryginalny sposób. Wszystko zaczyna się od tajemniczego deszczu, który zalewa Ziemię. Jest to pierwszy zwiastun apokalipsy. Potop wywołują tajemnicze istoty z kosmosu, które chcą zasiedlić naszą planetę. Autor wykreował ciekawych kosmitów, niosących śmierć, przerażających i posiadających technologię, o której ludzkość nawet nie marzy. Istoty te próbują przekształcić planetę na wzór swojego ekosystemu. W miastach zaczynają wyrastać przedziwne grzyby i egzotyczne rośliny, a pomiędzy nimi kryją się mordercze stwory, niepodobne do niczego, co kiedykolwiek widziały ludzkie oczy. Obca fauna i flora została dopracowana, dobrze przedstawiona, działa na wyobraźnię. Gorzej jest z samymi aspektami Apokalipsy. Jest ona ukazana właściwie tylko z perspektywy Moly Sloan. Przez to obraz końca ludzkiego świata jest mało wiarygodny i słabo zarysowany. Nie widzimy upadku miast (wspomniano o tym tylko na marginesie), nie widzimy ogromu ludzkich tragedii. Takie zawężenie w tym wypadku jest niekorzystne.
Zawiodły mnie także kreacje głównych postaci. Moly jest nijaka, szara i nie potrafiła wzbudzić mojej sympatii. O jej mężu wiemy niewiele, momentami można zapomnieć o jego istnieniu. Szkoda, bo zazwyczaj Koontz dużo bardziej przykładał się do kreacji postaci. Najbardziej rozczarował mnie finał książki - nie będę zdradzać zakończenia, powiem tylko, że historia znowu jest jakby pospiesznie zakończona. Bez wątpienia koniec jest zaskakujący, ale powiem szczerze, że taki rozwój wydarzeń nie przypadł mi do gustu i był zupełnie nietrafiony.
Z pozytywnych aspektów można wymienić zgrabną żonglerkę słowami. Koontz ma wybitny talent do składania słów, jest świetnym obserwatorem i czytając jego opisy można mieć wrażenie, że było się świadkami wydarzeń, o których czytamy. Świetnie buduje też atmosferę historii, kilka momentów jest naprawdę dobrych. Sama fabuła jest ciekawa, gdyby nie zakończenie na pewno wyszłoby coś lepszego. Koontz w "Apokalipsie" używał wielu cytatów z dzieł T.S. Eliota i muszę przyznać, że zachęcił mnie do sięgnięcia po jego utwory. Fragmenty te wplecione są w tekst oraz podane na początku niektórych rozdziałów, urozmaicają tekst a dla osób, które znają poezję Eliota są na pewno dodatkowym walorem.
Koniec - według przepisu D. Koontz'a
Deszcz pada nieustannie od kilku godzin, na całym świecie z taką samą przerażającą intensywnością. Większość ludzi przesypia ten czas i jest nienieświadoma tego, że dzieje się coś dziwnego. MMoly Sloan, młoda pisarka zamieszkująca z mężem w domku w lesie budzi się w nocy i staje się świadkiem niesamowitych wydarzeń. Wkrótce okazuje się, że obca rasa z brutalną skutecznością eliminuje ludzki gatunek i chce zasiedlić planetę. Ludzie stawiają opór, ale nie odnosi to skutku. Moly i jej mąż wyruszają do pobliskiego miasteczka aby stawić czoło wrogom. Kobieta ma tajemnicze wizje, które ukazują jej przyszłość innych ludzi. W międzyczasie pojawia się także osoba z przeszłości, która wyrządziła wiele krzywdy młodej pani Sloan. Czy plan okrutnych najeźdzców się powiedzie? Czy skolonizują Ziemię? Jaką rolę w tej historii odegrają dzieci i psy? Przeczytajcie i zobaczcie dokąd zaprowadzi Was ta historia.
Podsumowanie
Ogólnie książka spodobała mi się, ale nie wiem czy nie jest to wpływ samego autora. Na pewno byłabym bardziej krytyczna gdyby napisał ją ktoś inny, do kogo mam obojętny stosunek. Koontz jest dla mnie postacią wyjątkową, więc ciężko mi krytykować jego utwory. Mimo wszystko starałam się wypisać wszystkie wady, które uwidaczniają się podczas czytania. Jeżeli chodzi o fabułę, tematykę i klimat było jak najbardziej w porządku, wiele do życzenia pozostawia kreacja bohaterów, zakończenie oraz schematyczność. Książkę oceniam na 5,5/10.
Z góry przepraszam za ewentualne literówki czy dziwne znaki. Od jakiegoś czasu podczas tworzenia postów literki mi znikają, edytor podkreśla mi co drugie słowo na czerwono, oprócz tego występuje wiele drażniących błędów, nie wiem czy to tylko u mnie, czy u innych też?
"Apokalipsa"
Wydawnictwo: Albatros
ISBN: 83-7359-315-2
Data wydania: 2006
Miejsce wydania: Warszawa
Tytuł oryginału: The Taking
"I tak się właśnie kończy świat Nie hukiem ale skomleniem." T.S. Eliot "Wydrążeni ludzie"Ostatni koniec świata nie wypalił, ale temat wciąż gorący. Od zawsze ludzkie umysły zaprząta pytanie: kiedy nadejdzie koniec? Jak do niego dojdzie? Czy będzie to zderzenie z jakimś obiektem kosmicznym, wybuch superwulkanu, burze na Słońcu, a może jakiś zabójczy wirus? A może koniec nadejdzie wraz z nowym zagrożeniem, którego nawet nie jesteśmy w tej chwili świadomi? Dean Koontz postanowił pokazać nam Apokalipsę na swój własny, dziwaczny sposób. Koniec nadejdzie z nieba...
Książki tego autora mają wady, ocierają się o grafomanię, często są bardzo mało wiarygodne, czasem zbyt dużo w nich wątków, ale zazwyczaj mają w sobie " TO coś". Tak jest i z tym utworem. Patrząc na poruszającą wyobraźnię okładkę i czytając tekst z tyłu odniosłam wrażenie, że ten utwór może być świetny. Historia zaczyna się bardzo klimatycznie, zapowiada się dobry horror. Później jest troszkę gorzej - autor od wielu lat korzysta z takich samych schematów, na których podstawie buduje akcję oraz charaktery postaci. Poznajemy główną bohaterkę, która jest bardzo podobna do innych kobiet z książek Koontz'a. Moly jest dobra, wrażliwa, opiekuńcza, niezwykła i skromna. Ma za sobą traumatyczną przeszłość. Pozostaje ona w niemalże nieskazitelnym związku ze swoim mężem Neilem, który jest byłym zakonnikiem czy też księdzem. Niestety to też wpisuje się w schemat z jakiego często korzysta Koontz. Później pojawiają się kolejne znane uważnym czytelnikom elementy: pies jako wyjątkowe stworzenie, pomagające człowiekowi, obdarzone niezwykłą mocą; nieznany wróg, który zagraża ludziom; izolacja od świata itd. Korzystanie z tych samych wzorów jest męczące dla czytelnika, chociaż za pewne ciężko uniknąć powtarzania się, gdy ma się na koncie grubo ponad 100 powieści, opowiadań i innych utworów. Jeżeli chodzi zaś o wątek końca świata, Koontz przedstawił go na dosyć oryginalny sposób. Wszystko zaczyna się od tajemniczego deszczu, który zalewa Ziemię. Jest to pierwszy zwiastun apokalipsy. Potop wywołują tajemnicze istoty z kosmosu, które chcą zasiedlić naszą planetę. Autor wykreował ciekawych kosmitów, niosących śmierć, przerażających i posiadających technologię, o której ludzkość nawet nie marzy. Istoty te próbują przekształcić planetę na wzór swojego ekosystemu. W miastach zaczynają wyrastać przedziwne grzyby i egzotyczne rośliny, a pomiędzy nimi kryją się mordercze stwory, niepodobne do niczego, co kiedykolwiek widziały ludzkie oczy. Obca fauna i flora została dopracowana, dobrze przedstawiona, działa na wyobraźnię. Gorzej jest z samymi aspektami Apokalipsy. Jest ona ukazana właściwie tylko z perspektywy Moly Sloan. Przez to obraz końca ludzkiego świata jest mało wiarygodny i słabo zarysowany. Nie widzimy upadku miast (wspomniano o tym tylko na marginesie), nie widzimy ogromu ludzkich tragedii. Takie zawężenie w tym wypadku jest niekorzystne.
Zawiodły mnie także kreacje głównych postaci. Moly jest nijaka, szara i nie potrafiła wzbudzić mojej sympatii. O jej mężu wiemy niewiele, momentami można zapomnieć o jego istnieniu. Szkoda, bo zazwyczaj Koontz dużo bardziej przykładał się do kreacji postaci. Najbardziej rozczarował mnie finał książki - nie będę zdradzać zakończenia, powiem tylko, że historia znowu jest jakby pospiesznie zakończona. Bez wątpienia koniec jest zaskakujący, ale powiem szczerze, że taki rozwój wydarzeń nie przypadł mi do gustu i był zupełnie nietrafiony.
Z pozytywnych aspektów można wymienić zgrabną żonglerkę słowami. Koontz ma wybitny talent do składania słów, jest świetnym obserwatorem i czytając jego opisy można mieć wrażenie, że było się świadkami wydarzeń, o których czytamy. Świetnie buduje też atmosferę historii, kilka momentów jest naprawdę dobrych. Sama fabuła jest ciekawa, gdyby nie zakończenie na pewno wyszłoby coś lepszego. Koontz w "Apokalipsie" używał wielu cytatów z dzieł T.S. Eliota i muszę przyznać, że zachęcił mnie do sięgnięcia po jego utwory. Fragmenty te wplecione są w tekst oraz podane na początku niektórych rozdziałów, urozmaicają tekst a dla osób, które znają poezję Eliota są na pewno dodatkowym walorem.
Koniec - według przepisu D. Koontz'a
Deszcz pada nieustannie od kilku godzin, na całym świecie z taką samą przerażającą intensywnością. Większość ludzi przesypia ten czas i jest nienieświadoma tego, że dzieje się coś dziwnego. MMoly Sloan, młoda pisarka zamieszkująca z mężem w domku w lesie budzi się w nocy i staje się świadkiem niesamowitych wydarzeń. Wkrótce okazuje się, że obca rasa z brutalną skutecznością eliminuje ludzki gatunek i chce zasiedlić planetę. Ludzie stawiają opór, ale nie odnosi to skutku. Moly i jej mąż wyruszają do pobliskiego miasteczka aby stawić czoło wrogom. Kobieta ma tajemnicze wizje, które ukazują jej przyszłość innych ludzi. W międzyczasie pojawia się także osoba z przeszłości, która wyrządziła wiele krzywdy młodej pani Sloan. Czy plan okrutnych najeźdzców się powiedzie? Czy skolonizują Ziemię? Jaką rolę w tej historii odegrają dzieci i psy? Przeczytajcie i zobaczcie dokąd zaprowadzi Was ta historia.
Podsumowanie
Ogólnie książka spodobała mi się, ale nie wiem czy nie jest to wpływ samego autora. Na pewno byłabym bardziej krytyczna gdyby napisał ją ktoś inny, do kogo mam obojętny stosunek. Koontz jest dla mnie postacią wyjątkową, więc ciężko mi krytykować jego utwory. Mimo wszystko starałam się wypisać wszystkie wady, które uwidaczniają się podczas czytania. Jeżeli chodzi o fabułę, tematykę i klimat było jak najbardziej w porządku, wiele do życzenia pozostawia kreacja bohaterów, zakończenie oraz schematyczność. Książkę oceniam na 5,5/10.
Z góry przepraszam za ewentualne literówki czy dziwne znaki. Od jakiegoś czasu podczas tworzenia postów literki mi znikają, edytor podkreśla mi co drugie słowo na czerwono, oprócz tego występuje wiele drażniących błędów, nie wiem czy to tylko u mnie, czy u innych też?
czwartek, 17 maja 2012
Spieszyło Ci się gdzieś, mój stary przyjacielu?
Dean Koontz
"Maska"
Wydawnictwo: Albatros
ISBN: 978-83-7659-215-2
Data wydania: 2010
Miejsce wydania: Warszawa
Tytuł oryginalny: The Mask
Tłumaczenie: Hanna Milewska
Dzisiaj powrót do początków mojej miłości do literatury. Koontz to autor, którego bardzo dobrze poznałam, jednak przez dłuższy okres czasu nie miałam do czynienia z jego utworami. Swego czasu był moim drugim mistrzem, zaraz po Kingu. Przyszedł czas, aby ponownie wrócić do książek tego autora. W moje ręce trafiła "Maska". Nazwisko i opis na obwolucie oczywiście mnie bardzo zachęciły. Dopiero po przeczytaniu paru stron doszłam do wniosku, że do grupy nielubianych już przeze mnie już tłumaczy, doszli właśnie ludzie, którzy tworzą skrótowe opisy fabuły na okładkach. Oczywiście teraz generalizuje (teraz wyjątkowo muszę, bo aż się samo prosi, ale rzadko uogólniam, bo jak powiedział Wiliam Blake: "Wszelkie uogólnienia cechują idiotów"), ale to nie pierwszy i zapewne nie ostatni spieprzony opis jaki widziałam. Miło by było, jakby autorzy tekstu chociaż przeczytali książkę, ale okey, pewnie są bardzo zapracowani i nie mają czasu przeczytać każdej, którą muszą streścić. Ale do jasnej cholery mogli by chociaż podać prawidłowe personalia głównych bohaterów. Na okładce czytamy:
"Carol i Tracy są ludźmi sukcesu: ona jest cenionym specjalistą w dziedzinie psychiatrii dziecięcej, on robi karierę na uczelni i jako pisarz. [...]"
Nie trzeba być zbytnio spostrzegawczym, żeby zauważyć błąd. Już w drugim akapicie pierwszego rozdziału dowiadujemy się, że głównymi bohaterami nie są Carol i Tracy, ale Carol i Paul, którzy mają na nazwisko Tracy. Dalej obyło się bez potknięć, ale opis jest w ogóle nie przemyślany. Właściwie to czytając opis wiemy prawie wszystko. Gdyby pominąć niektóre wątki poboczne to w tym krótkim tekście na okładce mamy streszczoną prawie połowę książki. Zbyt dużo zostaje odkryte. Po przeczytaniu tego tekstu, podczas czytania czekałam najpierw na dziwne "pasmo katastrof", a potem na potrącenie tajemniczej blondyneczki, zgodnie z zapowiedzią z obwoluty. Gdy do informacji z tylnej okładki dodamy pytanie z przedniej: "Czyja osobowość zamieszkała w ciele szesnastoletniej Jane?" otrzymamy resztę historii. Przez to wszystko książka stała się jeszcze bardziej przewidywalna (potem rozwinę tą myśl).
Nie sposób nie wspomnieć o ilustracji jaką "udekorowana" jest okładka. Biała maska znajdująca się na czarnym tle, to nic specjalnego, wieje nudą i brakiem pomysłu. Oczekiwałabym czegoś znacznie bardziej pomysłowego i interesującego po tym autorze, zwłaszcza znając jego >>poprzednie prace<<(choć nie wszystkie do mnie przemawiają, to niektóre są bardzo dobre).
Ogólnie cała okładka klasyfikuje się do natychmiastowego liftingu.Oczywiście z ciekawości obejrzałam inne wzory, również obcojęzyczne i ku mojemu zaskoczeniu, okazała się, że... wszystkie są mniej lub bardziej do dupy. Cóż, widocznie tytuł nie zainspirował nikogo do stworzenia czegoś godnego uwagi, a szkoda.
Skoro jestem już przy tytule... Szczerze mówiąc jestem zdziwiona, że ta książka nazywa się tak, a nie inaczej. Myśląc o treści przyszłoby mi do głowy wiele tytułów, ale na pewno nie taki.
Co do objętości, również jestem lekko zawiedziona. Moje wydanie ma co prawda około 325 stron, ale samą treść można by z powodzeniem zmieścić na 200 stronach.
FABUŁA
Carol i Paul są typowymi ludźmi sukcesu. Ona jest uznaną specjalistką w dziedzinie psychiatrii dziecięcej, on szanowanym pracownikiem uczelni oraz pisarzem. Mają piękny dom i udane życie. Do szczęścia brakuje im tylko dziecka. Carol jako nastolatka zaszła w ciążę, a dziecko oddała do adopcji. Podczas porodu nastąpiły komplikacje i okazało się, że nie będzie mogła mieć więcej dzieci. Państwo Tracy postanawiają zaadoptować dziecko i wszystko wskazuje na to, że dzięki swojej pozycji społecznej nic nie stanie im na przeszkodzie. Niestety w tajemniczych okolicznościach ginie ich formularz adopcyjny. W międzyczasie w domu rodziny zaczynają dziać się tajemnicze rzeczy. Coś notorycznie stuka (mamy dzięki temu miliony słów ŁUP na kartach książki), a Paul nie jest w stanie zlokalizować źródła hałasu. Carol jadąc samochodem potrąca młodą dziewczynę. Okazuje się, że nie wie ona kim jest, kompletnie straciła pamięć. Carol postanawia zaopiekować się dziewczyną i dzięki hipnozie pragnie pomóc odzyskać wspomnienia dziewczynki, którą umownie nazywają od tej pory Jane.
Mamy także wątek z początku książki, gdzie jesteśmy świadkami tragicznej śmierci młodej dziewczyny w płomieniach. Laura ginie i obwinia za to swoją matkę. Gdy dodamy ten wątek do tekstu z przedniej okładki i do tego co dowiadujemy się z tylnej już niewiele pozostaje do odkrycia.
Dokąd to?
Po przeczytaniu "Maski" miałam poczucie niedosytu. I szczerze mówiąc byłam zawiedziona. Historia mogłaby być bardziej rozbudowana, a nie opisana niemalże skrótowo, bez rozwinięcia wątków, które same się o to proszą. Książka zdaje się być przez to niekompletna. Najgorszym zawodem było dla mnie zakończenie. Pierwsze co przyszło mi do głowy - Ktoś wyrwał ostatnie strony! I jak słowo daję, sprawdzałam czy tak nie było, wiadomo - z książkami z biblioteki dzieją się różne rzeczy. Niestety prawda okazała się gorsza - książka urywa się, tak jakby Koontz siedząc nad nią został zawołany przez żonę "Kochanie! Obiad na stole!", poszedł i zapomniał dopisać zakończenia. Niektórzy lubią takie zagrania, ale nie ja. Toleruję je tylko w przypadku kilkutomowych historii - jest wtedy na co czekać.
Podsumowanie
Jeżeli chodzi o pozytywne wrażenia to spodobały mi się plastyczne opisy niektórych scen - na przykład pająk chodzący po Laurze - aż zadygotałam z obrzydzenia. Poza tym interesująca przemiana z kotka domowego w drapieżnika, która też została ciekawie opisana. Z tego co czytałam w innych recenzjach, wielu ludzi irytowały słodkie rozmowy pomiędzy Paulem i Carol. Mnie to nie przeszkadzało wcale. Zarzucano tym konwersacją nieprawdziwość - jednak jeśli dwoje ludzi się na prawdę kocha, to takie rozmowy to nic niezwykłego. Mnie uprzyjemniały one czytanie. Podobnie było ze scenami erotycznymi, które jednak jak na Koontza były bardzo skrótowo opisane.Historia jest przewidywalna, ale ubarwiona kilkoma ciekawymi opisami. Lektura nie wymagająca skupienia, czyta się szybko. Pomimo wielu niedociągnięć da się czytać, ale nie ma co się spodziewać po tej książce za wiele.
Ja oczekiwałam czegoś lepszego i niestety się zawiodłam, ale jak wiadomo każdy, nawet wielki twórca ma lepsze i gorsze utwory na swoim koncie. Ze względu na mój sentyment, Koontz'owi jestem w stanie wiele wybaczyć.
Książce daję 4 punkty w 10 stopniowej skali, aczkolwiek raczej nie jestem obiektywna w tym wypadku ;)
Subskrybuj:
Posty (Atom)


